Można odnieść wrażenie, że racjonaliści to bezduszni materialiści,co w żadnym razie prawdą nie jest. Oczywiście, sfera materialna jest ważna, jak najbardziej, ale nie stanowi, przynajmniej dla mnie, nadrzędnego celu, do którego za wszelką cenę się dąży. Czy racjonaliście nie wolno siedzieć na łące, w trawie i czytać Baczyńskiego? Czy racjonalista nie może gapić się w niebo? Bo ja ostatnio polubiłam to zajęcie. Ale koniecznie należy to robić z pozycji leżącej. Wpatrując się w bezkres, nieskończoność dociera do mnie jak mały jest człowiek. Nawet największa tragedia jednostki, nie zmienia nic we wszechświecie. Ziemia nie przestanie krążyć po orbicie, Słońce nie wypali się w ciągu jednej sekundy, tylko dla tego, że czyjeś "serce" rozpadło się w drobny mak. To dodaje mi otuchy, uzmysławia co na prawdę się liczy, co jest ważne, a co tylko ważnym się wydaje.
To istotne, spojrzeć czasem na siebie z innej, może kosmicznej, perspektywy. Zdumiewające jak śmieszne wydają się wtedy zmagania małych "człowieczków" z siłą, której nie potrafią sobie nawet wyobrazić. Wtedy nagle coś, co było olbrzymim ciężarem kurczy się, staje się zupełnie nieistotne. Porównania są odkrywcze, warto znaleźć inną perspektywę.