poniedziałek, 24 marca 2014

Don't trust your heart..

Chyba pora teraz wyjaśnić skąd taki adres bloga oraz tytuł. Otóż nie wierzę w miłość. Chociaż nie, nie wierzę w szczęśliwą miłość. Po prostu wiem, że takiej nie ma. Wszystkie do bólu schematyczne komedie romantyczne tworzone są z mglistych wyobrażeń i nadziei. Każdy chciałby przeżyć taką miłość, ale jakoś nie znam nikogo komu to się udało.
Nie znaczy to bynajmniej, że zamierzam umrzeć z tęsknoty za księciem . Już dawno przestałam wierzyć w bajki. Nie chcę być niewolnicą uczuć, to wcale nie przynosi ukojenia. Uleganie emocjom i namiętnościom nie przynosi nic dobrego. Tylko kierowanie się rozumem, chłodną kalkulacją jest w stanie zapewnić mi bezpieczeństwo, dać pewność. Rozum jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. 

Miłość to destrukcja, totalny absurd. Nie mogłabym się otworzyć przed kimś do głębi, nie mogłabym zaufać komuś i powierzyć swój los w ręce innego człowieka. Człowiek to słaba, tak niewiarygodnie słaba istota! 
Nie zaprzeczę, przecież sama jestem człowiekiem. Ale na tym właśnie polega mój problem. Samej sobie mogę ufać, ale nie jestem w stanie zdać się na kogoś innego. 
Litość - to coś czego najbardziej się obawiam, czego nigdy nie chcę doświadczyć. Dla mnie to wręcz synonim upokorzenia, bezradności. Od zawsze wiedziałam, że muszę radzić sobie sama, tak się zaprogramowałam, na samowystarczalność i niezależność. Nie potrafię prosić o pomoc.
To brzmi jak próżność i zarozumialstwo. Dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę. Ale nie łatwo zmieniać siebie. Ciągle próbuję być lepsza, poprawiać to co dawno temu popsułam. Nie obwiniam świata za to jaki jest. Po prostu nauczę się w nim żyć.
Ufam moim małym neuronom, moim neurytom, synapsom i osłonkom mielinowym. Ufam zwojom mózgowym.  Ale nie głupiemu  sercu, nieodpowiedzialnemu, beztroskiemu, wulgarnie egoistycznemu i zapatrzonemu w siebie.

Chociaż człowiek to więcej niż ciało, owszem. Istotą jest dusza. Dla mnie  to umysł, wykorzystujący ciało jako narzędzie, ale też ograniczany przez nie. Powołując się na Kartezjusza:

Oto Ja, czyli dusza, dzięki której jestem tym, czym jestem. Jest całkowicie odrębna od ciała [...] gdyby nie było wcale ciała, dusza nie przestałaby być tym wszystkim, czym jest.