Można odnieść wrażenie, że racjonaliści to bezduszni materialiści,co w żadnym razie prawdą nie jest. Oczywiście, sfera materialna jest ważna, jak najbardziej, ale nie stanowi, przynajmniej dla mnie, nadrzędnego celu, do którego za wszelką cenę się dąży. Czy racjonaliście nie wolno siedzieć na łące, w trawie i czytać Baczyńskiego? Czy racjonalista nie może gapić się w niebo? Bo ja ostatnio polubiłam to zajęcie. Ale koniecznie należy to robić z pozycji leżącej. Wpatrując się w bezkres, nieskończoność dociera do mnie jak mały jest człowiek. Nawet największa tragedia jednostki, nie zmienia nic we wszechświecie. Ziemia nie przestanie krążyć po orbicie, Słońce nie wypali się w ciągu jednej sekundy, tylko dla tego, że czyjeś "serce" rozpadło się w drobny mak. To dodaje mi otuchy, uzmysławia co na prawdę się liczy, co jest ważne, a co tylko ważnym się wydaje.
To istotne, spojrzeć czasem na siebie z innej, może kosmicznej, perspektywy. Zdumiewające jak śmieszne wydają się wtedy zmagania małych "człowieczków" z siłą, której nie potrafią sobie nawet wyobrazić. Wtedy nagle coś, co było olbrzymim ciężarem kurczy się, staje się zupełnie nieistotne. Porównania są odkrywcze, warto znaleźć inną perspektywę.
You should never let your heart rule your head.
poniedziałek, 24 marca 2014
Don't trust your heart..
Chyba pora teraz wyjaśnić skąd taki adres bloga oraz tytuł. Otóż nie wierzę w miłość. Chociaż nie, nie wierzę w szczęśliwą miłość. Po prostu wiem, że takiej nie ma. Wszystkie do bólu schematyczne komedie romantyczne tworzone są z mglistych wyobrażeń i nadziei. Każdy chciałby przeżyć taką miłość, ale jakoś nie znam nikogo komu to się udało.
Nie znaczy to bynajmniej, że zamierzam umrzeć z tęsknoty za księciem . Już dawno przestałam wierzyć w bajki. Nie chcę być niewolnicą uczuć, to wcale nie przynosi ukojenia. Uleganie emocjom i namiętnościom nie przynosi nic dobrego. Tylko kierowanie się rozumem, chłodną kalkulacją jest w stanie zapewnić mi bezpieczeństwo, dać pewność. Rozum jeszcze nigdy mnie nie zawiódł.
Miłość to destrukcja, totalny absurd. Nie mogłabym się otworzyć przed kimś do głębi, nie mogłabym zaufać komuś i powierzyć swój los w ręce innego człowieka. Człowiek to słaba, tak niewiarygodnie słaba istota!
Nie zaprzeczę, przecież sama jestem człowiekiem. Ale na tym właśnie polega mój problem. Samej sobie mogę ufać, ale nie jestem w stanie zdać się na kogoś innego.
Litość - to coś czego najbardziej się obawiam, czego nigdy nie chcę doświadczyć. Dla mnie to wręcz synonim upokorzenia, bezradności. Od zawsze wiedziałam, że muszę radzić sobie sama, tak się zaprogramowałam, na samowystarczalność i niezależność. Nie potrafię prosić o pomoc.
To brzmi jak próżność i zarozumialstwo. Dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę. Ale nie łatwo zmieniać siebie. Ciągle próbuję być lepsza, poprawiać to co dawno temu popsułam. Nie obwiniam świata za to jaki jest. Po prostu nauczę się w nim żyć.
Ufam moim małym neuronom, moim neurytom, synapsom i osłonkom mielinowym. Ufam zwojom mózgowym. Ale nie głupiemu sercu, nieodpowiedzialnemu, beztroskiemu, wulgarnie egoistycznemu i zapatrzonemu w siebie.
Chociaż człowiek to więcej niż ciało, owszem. Istotą jest dusza. Dla mnie to umysł, wykorzystujący ciało jako narzędzie, ale też ograniczany przez nie. Powołując się na Kartezjusza:
Oto Ja, czyli dusza, dzięki której jestem tym, czym jestem. Jest całkowicie odrębna od ciała [...] gdyby nie było wcale ciała, dusza nie przestałaby być tym wszystkim, czym jest.
Nie znaczy to bynajmniej, że zamierzam umrzeć z tęsknoty za księciem . Już dawno przestałam wierzyć w bajki. Nie chcę być niewolnicą uczuć, to wcale nie przynosi ukojenia. Uleganie emocjom i namiętnościom nie przynosi nic dobrego. Tylko kierowanie się rozumem, chłodną kalkulacją jest w stanie zapewnić mi bezpieczeństwo, dać pewność. Rozum jeszcze nigdy mnie nie zawiódł.
Miłość to destrukcja, totalny absurd. Nie mogłabym się otworzyć przed kimś do głębi, nie mogłabym zaufać komuś i powierzyć swój los w ręce innego człowieka. Człowiek to słaba, tak niewiarygodnie słaba istota!
Nie zaprzeczę, przecież sama jestem człowiekiem. Ale na tym właśnie polega mój problem. Samej sobie mogę ufać, ale nie jestem w stanie zdać się na kogoś innego.
Litość - to coś czego najbardziej się obawiam, czego nigdy nie chcę doświadczyć. Dla mnie to wręcz synonim upokorzenia, bezradności. Od zawsze wiedziałam, że muszę radzić sobie sama, tak się zaprogramowałam, na samowystarczalność i niezależność. Nie potrafię prosić o pomoc.
To brzmi jak próżność i zarozumialstwo. Dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę. Ale nie łatwo zmieniać siebie. Ciągle próbuję być lepsza, poprawiać to co dawno temu popsułam. Nie obwiniam świata za to jaki jest. Po prostu nauczę się w nim żyć.
Ufam moim małym neuronom, moim neurytom, synapsom i osłonkom mielinowym. Ufam zwojom mózgowym. Ale nie głupiemu sercu, nieodpowiedzialnemu, beztroskiemu, wulgarnie egoistycznemu i zapatrzonemu w siebie.
Chociaż człowiek to więcej niż ciało, owszem. Istotą jest dusza. Dla mnie to umysł, wykorzystujący ciało jako narzędzie, ale też ograniczany przez nie. Powołując się na Kartezjusza:
Oto Ja, czyli dusza, dzięki której jestem tym, czym jestem. Jest całkowicie odrębna od ciała [...] gdyby nie było wcale ciała, dusza nie przestałaby być tym wszystkim, czym jest.
niedziela, 23 marca 2014
Let's start!
Początek. Zawsze najtrudniej jest zacząć, potem w miarę rozwoju wypadków potrafię już jakoś nadążyć, ale pusta strona troszeczkę przeraża.
Tak więc stało się. Założyłam tego bloga, właściwie dlatego, że nie mogę ogarnąć własnych notatek, które znajduję w najmniej oczekiwanych miejscach. Postanowiłam więc pozbierać je we względnie spójną całość.
A dlaczego w ogóle piszę? Cóż, sama do końca nie wiem. Po to żeby przeczytać to za kilka lat lub miesięcy i przekonać się jak kiedyś myślałam, żeby uświadomić sobie jak bardzo się zmieniam. A może po to żeby ktoś - czytając to przypadkiem - odkrył że myśli podobnie? Że jest nas dwóch odmieńców. Bo niewątpliwie nim jestem. Nigdy nie miałam znajomych, chyba zniechęcam do siebie ludzi, ale prawda jest taka, że ich nie potrzebuję. Jestem jedynaczką. Od zawsze jestem sama ze sobą i dobrze mi z tym. Chyba nikogo nie chcę wpuszczać do mojego świata. Sobie samej ufam, na sobie samej mogę polegać, a inni to niewiadoma i niepewność. Nie potrzebuję ich w rzeczywistości, którą sama dla siebie wykreowałam.
Paradoksalnie, zrozumiałam to dopiero niedawno i może stąd moja decyzja o pisaniu. Wcześniej zadręczałam siebie wyssanymi z palca zarzutami. To chyba syndrom jedynaków - bałam się, że zawiodłam rodziców, że nie jestem, nigdy nie byłam i nie będę kimś, z kogo byliby dumni. A zawsze chciałam żeby byli. Bo jestem jedna - sama by spełnić tyle oczekiwań.
Paradoksalnie, zrozumiałam to dopiero niedawno i może stąd moja decyzja o pisaniu. Wcześniej zadręczałam siebie wyssanymi z palca zarzutami. To chyba syndrom jedynaków - bałam się, że zawiodłam rodziców, że nie jestem, nigdy nie byłam i nie będę kimś, z kogo byliby dumni. A zawsze chciałam żeby byli. Bo jestem jedna - sama by spełnić tyle oczekiwań.
Ale zdałam sobie sprawę, że za swoje życie tylko ja jestem odpowiedzialna. I odetchnęłam z ulgą, bo przecież siebie jestem pewna. Ze sobą mogę być na złe.
Subskrybuj:
Posty (Atom)